Bez względu na to, czy zboża ozime są uprawiane na paszę, czy na gotówkę, mogą zapewnić wyraźne korzyści w porównaniu z uprawami jarymi. Pomagają one ograniczyć presję chwastów, erozję gleby oraz narażenie na choroby i owady, które często zagrażają uprawom jarym. Co więcej, wykorzystanie ścierniska zapewnia koc izolacyjny, który pomaga zbożu przetrwać zimową pogodę.

Jednak dobrze zarządzany system jest kluczem do osiągnięcia optymalnych plonów ziarna i zminimalizowania ryzyka nieudanej uprawy ozimej. Prawidłowy wybór stanowiska, przygotowanie łoża siewnego i uprawa przedsiewna są ważne, podobnie jak terminowy siew.

Optymalny termin siewu pszenicy ozimej waha się od pierwszej do drugiej dekady września i zależy od regionu i warunków pogodowych w tym czasie. Późniejszy siew zmniejsza zdolność rośliny do wytrzymania stresu spowodowanego niskimi temperaturami, a także zwiększa prawdopodobieństwo infekcji chorobami jesienią.

Oprócz odpowiedniego przygotowania gleby, pszenica ozima wymaga zrównoważonego nawożenia makroelementami. Jest szczególnie wrażliwa na niedobór miedzi, manganu i molibdenu, które są ważne dla odporności roślin i pobierania składników odżywczych. Warto również rozważyć nawożenie dolistne, aby przygotować uprawę do zimy, ponieważ ważne jest, aby uzupełnić ją mikroelementami.

Żyto ozime (Triticum aestivum) to doskonała opcja zarówno do wiosennego wypasu, jak i produkcji siana. Jest ono bardziej odporne na niskie temperatury i mniej podatne na uszkodzenia spowodowane przez muchy plujki niż inne zboża ozime. Dojrzewa również wolniej, co pozwala zachować jakość paszy. Nadaje się na gleby ciężkie lub lekkie, bogate lub ubogie.